آلوئه ورا

آلوئه­ورا در زمان­های گذشته نیز به دلیل توانایی­های غیرقابل شمارش درمانی آن مورد استفاده بوده است. فرهنگ نیاکان ما در دنیا، افسانه­ها و اسطوره­هایی را در مورد این گیاه بیان کرده است. بنابراین علم چگونگی استفاده از این گیاه معجزه­آسا در بین اقوام و در همه مکان­هایی که این گیا کشت می­شد، رشد کرد.

کشیش­ها در زمینه­های مذهبی و پزشکان خاندان سلطنتی، مدارک نوشته شد­ای را در مورد خواص دارویی آن به ما عرضه کرده­اند. به طور خلاصه قدیمی­ترین مدارک در مورد استفاده پزشکی آلوئه­ورا از قرن ۱۸ میلادی یافته شده­اند و بیشتر فواید گیاه در آن توضیح داده شده است.

در مصر باستان (بیش از ۵۰۰۰ سال پیش) اغلب نشانه­های تصویری که روی مقبره­ها یافت شده و آثار باستانی پیدا شده دلالت بر وجود این گیاه داشتند.

این گیاه از قرن ۶ میلادی شناخته شده بود و در هند برای حالت دادن موها و به عنوان داروی معده استفاده می­شده است مانند بسیاری از مناطق آسیا مثل مالزی، سوماترا و چین.

در هند مردم عقیده داشتند که آلوئه­ورا از بهشت آمده و به همین علت آن را درمان خاموش می­نامیدند. پزشکان قدیمی در هند آن را بهترین نامیده بودند زیرا خواص درمانی آن حائز اهمیت بود و از آن به عنوان درمان هماهنگ یاد می­کردند.

در بسیاری از مناطق واقع در آفریقای جنوبی، گفته شده است که مردم اتیوپی و سودان بدن و موهایشان را با مواد به دست آمده از آلوئه­ورا شستشو می­دادند.

همچنین با هدف­های مختلفی مثل حفاظت پوست در برابر اشعه­های خورشیدی، جلوگیری­کننده از نیش حشرات، درمان­کننده جراحات و حتی آسان کردن شکار (زیرا وقتی آلوئه­ورا روی پوست مالیده می­شود، بوی بدن را از بین می­برد) استفاده می­شده است. به علاوه وقتی یک بیماری همه­گیر (مانند آنفلونزا) به وجود می­آمده است، حمام گرفتن با آب آلوئه­ورا به صورت یک عادت درمی­آمده است. در این مدت اعراب نیز از این گیاه استفاده می­کردند و آن را به دلایل خارجی و داخلی سوسن بیابان می­نامیدند.

از قرن ۱۸ تا آغاز قرن ۱۹ آلوئه در بسیاری مناطق اروپا فراموش شده بود زیرا مصرف آن کاهش یافته بود. استفاده مؤثر از یک گیاه مستلزم آن است که از آن به طور تازه استفاده شود زیرا اکسید شدن آن خواص درمانی را مانند بریدن برگ آن کاهش می­دهد. در مناطقی که این گیاه رشد نمی­کرد (به خاطر آب و هوا) از آن به طور تازه استفاده نمی­شد و مردم گمان می­کردند که شهرت اصلی این گیاه تنها به صورت یک افسانه درآمده است.

در طی قرن ۱۹، آلوئه­ورا بسیار کشت می­شد و از آفریقا به دیگر کشورهایی که آب و هوای استوایی داشتند، گسترش یافت و به جزایر کارائیب، مکزیک و ونزوئلا رسید.

در طی جنگ جهانی دوم، دیگر خواص درمانی آن کشف شد و آغاز کشف این ویژگی­ها در آزمایشگاه محقق شد. به طور غیرعادی، اولین گسترش هنگامی بود که اولین اشعه­های x به کار گرفته شد و خواص فوق­العاده درمانی آن کشف شد.

در سده ۶۰ بسیاری از پزشکان آمریکایی، راهی را که آلوئه­ورا میکروب­ها را از بین می­برد نشان دادند در ژاپن نیز خواص آن کشف شد.

عصاره آلوئه بسیار عالی است و اولین راه درمان در سوختگی­های خفیف و عفونت­هاست. آلوئه­ورا هزاران سال یک درمان­کننده خوب بوده است. امروزه بیش از دویست نوع آن در جنوب و مرکز آمریکا، مانند مدیترانه رشد می­کند که دو نوع از آن­ها، آلوئه فروکس و آلوئه­ورا، دو نوع مهم دارویی هستند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


پنج + 9 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>